عراق، کشور مسلمان، نفت خیز و استراتژیک منطقه خاورمیانه، این روزها کم کم در حال چشیدن طعم شیرین استقلال و آزادی است. این تجربه برای عراقی ها بسیار جدید است؛ زیرا سابقه ?? سال دیکتاتوری صدام و پس از آن 9 سال حضور نظامیان اشغالگر اروپایی و آمریکایی، به آنها این فرصت را نداده که خود برای حاکمیت شان تصمیم بگیرند و صاحب کشوری آزاد و مستقل باشند و اکنون که صدام و آمریکا از این کشور رخت بر بسته اند، یک متحد استراتژیک آنها که بیشتر شبیه به جوخه های اعدام بوده در این کشور مانده است و دولت و ملت عراق با جدیت به دنبال اخراج این گروهک تروریستی هستند؛ اما موانعی هم در مسیر آنها وجود دارد. اردوگاه اشرف که در 80 کیلومتری جنوب بغداد قرار دارد، نزدیک به 3400 نفر از اعضای گروهک منافقین را در خود جای داده است که زمانی از صدام حمایت کرده اند. ترور بیش از12000نفر از مردم ایران و همچنین 25000 عراقی فقط بخشی از جنایت های این گروهک تروریستی را تشکیل می دهد.

چرا عراق می خواهد منافقین را اخراج کند؟

- اخراج منافقین به منزله اثبات حاکمیت ملت عراق است: منافقین به عنوان گروهی که مورد حمایت آمریکاست اکنون در عراق حضور دارند، حال آنکه دولت عراق از طریق خروج آمریکایی ها به دنبال ایجاد حاکمیت مستقل بر پایه مشارکت مردمی می باشد، پس باقی ماندن منافقین در عراق اثبات کننده آن است که هنوز خواست آمریکایی ها در عراق اجرا می شود.- منافقین، مادر گروهک های تروریست در عراق: حمایت اطلاعاتی و آموزشی منافقین از گروهک های تروریستی ای چون جندالشیطان (جندالله) و القاعده نشان می دهد که این گروهک در صدد انتقال تجربیات تروریستی خود به تروریست های دیگر است؛ گزارش وزارت امور خارجه آمریکا از وضعیت منافقین در عراق که حاکی از اقدامات این گروهک برای آموزش دختران و پسران جوان و همچنین اعضای القاعده برای انجام عملیات های تروریستی و انتحاری بود، فقط نمونه ای است از این واقعیت که منافقین را می توان ریشه و مرکز تروریسم در عراق نامید.

- دخالت منافقین در امور سیاسی عراق: این گروهک تروریستی، یکی از فعالان امور سیاسی عراق است که تلاش می کند با ترور و تخریب شخصیت های مبارز و ضدآمریکایی، زمینه را برای رشد باقی مانده های حزب بعث در این کشور فراهم کند.

- مجازات منافقین؛ التیام خاطر خانواده های شهدای عراق: جنایت های پیدا و پنهان صورت گرفته توسط منافقین علیه ملت عراق از شمارش خارج شده؛ ولی به عنوان نمونه می توان به کشتار بی رحمانه کردها و ترکمن های عراقی در سال 1370 در جهت حمایت از صدام، مشارکت در سرکوب انتفاضه شیعیان در سال 1991 درجنوب عراق، کشتار سربازان عراقی بازگشته از اشغال کویت، رشوه 37 میلیون بشکه ای نفت از صدام در پرونده نفت در برابر غذای سازمان ملل که منجر به مرگ نیم میلیون عراقی از گرسنگی و کمبود دارو و غذا شد، توزیع مواد مخدر در استان دیالی بین جوانان به طور رایگان و ده ها سند جنایت دیگر اشاره کرد.

رایزنی های گسترده سازمان ملل برای تداوم حضور منافقین در عراق

در ماه های اخیر همراهی سازمان ملل با گروهک تروریستی منافقین به گونه بی سابقه ای از سطح روابط و یا دیپلماسی پنهان به سطح روابط دیپلماتیک رسمی سوق پیدا کرده است. بروز همکاری های دوجانبه یک سازمان تروریستی که بیانیه های متعدد آن در آدم کشی و فعالیت تروریستی هنوز از صفحات اینترنت نیز پاک نشده است با یک سازمان بین المللی که ادعای حمایت از حقوق بشر و مقابله با تروریسم دارد، شبهه ای برای ضدیت این سازمان بین المللی با استاندارد غلط حمایت از حقوق بشر باقی نمی گذارد.

در حالی که دولت عراق در نهایی ترین گام های اخراج از منافقین تا پایان سال 2011 بود، به ناگاه نامه های محرمانه «بان کی مون» دبیرکل سازمان ملل از طریق «مارتین کوبلر» نماینده دبیرکل سازمان ملل در عراق به نوری المالکی نخست وزیر عراق، در دولت عراق مورد بحث قرار گرفت.نوری المالکی هم در واکنش به فشارهای وارده به وی برای اخراج منافقین از عراق گفت: بقای سازمان مجاهدین خلق (گروهک تروریستی منافقین) در عراق به دلیل درخواست های سازمان ملل متحد است. نخست وزیر عراق در ادامه به یک توافقنامه سازمان ملل با دولت عراق اشاره کرد و گفت: توافقنامه ای با سازمان ملل امضا شده که حضور منافقین را شش ماهه تمدید می کند. دبیر کل سازمان ملل از یک شیوه قدیمی انگلیسی برای تصویب توافقنامه اش در عراق استفاده کرد؛ تفرقه بینداز و حکومت کن و از این روش توانست میان دولت عراق شکافی ایجاد کند و از آن برای تمدید حضور منافقان در عراق بهره برداری کند. درخواست برخی مسئولان دولتی عراق برخلاف نظر دولت این کشور سبب شد تا این کشور با تمدید حضور شش ماهه منافقین موافقت کند. در همین حال «مارتین کوبلر» نماینده دبیرکل سازمان ملل در عراق به سایر اقدامات سازمان ملل برای پناه دادن به منافقین اشاره می کند و می گوید: ما به کمک جامعه بین المللی برای اجرای طرح خود نیاز داریم تا ساکنان اشرف را در کشورهای شان پناه دهند. البته متأسفانه کشورهای زیادی به ویژه در اروپا خواهان پناه دادن به آنها نیستند.سازمان ملل اخیراً در پیشنهادی هشت بندی به منافقین، زمینه را برای انتقال شان به جایی دیگر ارائه کرده است و در این زمینه، ملاقات هایی با مسئولان فرانسه، آلمان، سوئد، هلند، عربستان، امارات، اردن، آذربایجان و ترکیه صورت گرفته است که این کشورها به جز آذربایجان، توافقی در زمینه پناه دادن به منافقین به عمل نیاورده اند.«مارتین کوبلر» فرستاده ویژه دبیرکل سازمان ملل روز 5/10/90 با دولت عراق یادداشت تفاهمی مبنی بر انتقال داوطلبانه ساکنان اردوگاه «اشرف» امضا کرد.براساس بیانیه صادره از سوی هیئت اعزامی سازمان ملل به عراق، در مراسم امضای این یادداشت تفاهم، مارتین کوبلر به نمایندگی از سازمان ملل و «فالح الفیاض» مشاور حقوقی دولت عراق به نمایندگی از این کشور حضور داشتند. در این بیانیه آمده است: این یادداشت تفاهم سازوکاری را ایجاد خواهد کرد تا به موجب آن، ساکنان اردوگاه اشرف به طور موقت به یک مکان دیگر در عراق انتقال یابند. در این فرصت انتقالی، کمیساریای امور پناهندگان سازمان ملل ابتدا اقدامات لازم برای پذیرفتن این افراد به عنوان «پناهنده» را فراهم کند و پس از این گام، این افراد در خارج از عراق اسکان داده شوند. بر اساس این بیانیه، در یادداشت تفاهم امضای میان سازمان ملل و بغداد تأیید شده است که دولت عراق سلامت و امنیت ساکنان اشرف را پس از انتقال به مکان جدید در عراق تضمین می کند و باید به این امر متعهد باشد. دولت عراق همچنین متعهد شده است که وزارت حقوق بشر به شکل فعالی در تمامی مراحل اجرای این توافق حضور داشته باشد. کوبلر اظهار داشت: این یادداشت تفاهم به حاکمیت عراق و تمام تعهدات بین المللی و انسانی و حقوق بشر احترام می گذارد و ساکنان اشرف پس از انتقال به مقر جدید، ملزم هستند که به تمام قوانین عراق پایبند باشند. وی افزود: بر اساس توافق صورت گرفته، این اقدام به طور داوطلبانه صورت خواهد گرفت و اجرای آن با اقداماتی مسالمت آمیز و با حسن نیت تشدید می شود و تداوم نقش سازمان ملل در این روند نیز مجاز است. این مقام سازمان ملل در پایان اضافه کرد: دولت عراق تنها، مسئول سلامت و امنیت ساکنان اشرف تا هنگام انتقال آنها به خارج از کشور است و از دولت های عضو سازمان ملل بار دیگر خواست که منافقین را برای اسکان در کشورشان بپذیرند.

لیبرتی، پایگاهی که سازمان ملل برای منافقین اجاره کرد

رایزنی های گسترده سازمان ملل درباره منافقین در نهایت به این منجر شده است که منافقین از پادگان اشرف اخراج شوند؛ اما در جای دیگری در عراق سکنی داده شوند، یعنی پایگاه لیبرتی؛ پایگاه لیبرتی پیش از این مقر نظامیان آمریکایی در عراق بود که در نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد در شمال غرب بغداد واقع است. این پایگاه مجتمع بزرگی متشکل از ساختمان های دولتی است که به دست صدام، دیکتاتور سابق عراق ساخته شده است. انتقال گروهک تروریستی منافقین از اردوگاه اشرف به پایگاه نظامی لیبرتی در حالی صورت می گیرد که مردم عراق خواهان خروج کامل منافقین از خاک کشورشان هستند. پذیرش عجولانه انتقال از محلی که 25 سال امکانات را در آنجا جمع آوری کرده اند و به عنوان یک جزیره کامل معرفی شده است، به یک پادگان در حوالی بغداد، حکایت از آن دارد که منافقین در این پادگان جدید نیز به دنبال برنامه های پیچیده ای برای تقابل با دولت و ملت عراق هستند.

تغییر رویه قانونی سازمان ملل به خاطر منافقین!

در حالی سازمان ملل به عنوان قیم منافقین مشغول رایزنی ها و چانه زنی های گسترده برای تمدید حضور آنان در عراق است که بر اساس قانون «شرایط پناهندگی» سازمان ملل، چنین افرادی حق دریافت پناهندگی ندارند. در قوانین و دستورالعمل های سازمان ملل درخصوص پذیرش پناهنده، آمده است که «افراد زیر - ولو آنکه جانشان در خطر هم باشد :به عنوان پناهنده پذیرفته نخواهند شد:

1- افرادی که مرتکب جنایتی علیه صلح یا بشریت و یا جنایت جنگی شده باشند (طبق تعاریف مندرج در اسناد بین المللی که در مورد این جنایات تنظیم گردیده است).

2- کسانی که مرتکب جرائم مهمی (از قبیل قتل، قاچاق، سرقت و ...) شده باشند.

3- افرادی که مرتکب اعمالی که مغایر با مقاصد و اصول ملل متحد است، شده باشند.»

اقدامات منافقین برای ماندن در پادگان اشرف

گروهک تروریستی منافقین برای حضور بیشتر در عراق دست به تبلیغات و ارتباطات متعددی زده است که عبارتند از:

- نامه نگاری و تقاضای کمک از دبیر کل سازمان ملل.

- درخواست کمک از لابی های صهیونیستی در هیئت حاکمه آمریکا و سازمان ملل

- پرداخت رشوه به اعضای کنگره و سنا برای جانبداری از آنان و سفر به عراق برای متقاعد نمودن دولت عراق

- تماس مستقیم اعضای این گروهک با سیاستمداران کانادا، آلمان، انگلیس و فرانسه برای تحت فشار قرار دادن عراق

- طرح دعوی چهار دستیار رجوی در واشنگتن در دادگاه علیه دولت عراق که تصمیم گرفته منافقین را اخراج کند

- تلاش برای استفاده از نیروهای عملیاتی گروهک تروریستی منافقین در حمله به سفارتخانه های ایران و عراق در کشورهای غربی

- هماهنگی منافقین با سرویس های اطلاعاتی ایالات متحده و عراق برای انتقال عناصر اصلی منافقین به پایگاه دوم گروهک تروریستی در حومه پاریس.

- پرداخت رشوه و یارگیری از برخی گروه های سیاسی عراق که با منافقین در ارتباط هستند.

محاکمه پیش از اعطای پناهندگی

خانواده قربانیان جنایات گروهک منافقین از این گروهک تروریستی در دادگاه های عراق شکایت کرده اند، اما آمریکا و برخی کشورهای منطقه برای عدم محاکمه عناصر این گروهگ به عراق فشار وارد می کند. البته باید به این نکته توجه داشت که تأیید پناهندگی اعضای سازمان به این معنی نیست که آنها قطعاً پناهنده شده اند، بلکه بررسی دلایل در خواست پناهندگی، با دولت پناه دهنده است. با توجه به موارد ذکر شده در موضوع شرایط پناهندگی، سوال اساسی اینجاست که اساساً مهم تر از بررسی و تصمیم گیری در مورد این افراد به عنوان پناهجو، باید به وضعیت منافقین خصوصاً در سطح رهبری به عنوان مجرم رسیدگی کرد.هرچند رسیدگی قضایی به پرونده های منافقین حتی پس از پذیرش به عنوان پناهنده نیز امکان پذیر خواهد بود و در واقع باید گفت که مطابق با قانون (ماده 14 اعلامیه جهانی حقوق بشر) ارتکاب رفتار های مخالف با اصول و اهداف ملل متحد (به ویژه نقض صلح) باعث می شود حق پناهندگی از آنان سلب شود. این حق پیگیری حتماً از سوی دولت و ملت ایران و عراق به عنوان بزرگ ترین قربانیان ترور های این فرقه تروریست پیگیری می شود.