چند روز پیش مدیر روابط عمومی جمعیت هلال احمر با تلفن همراهم تماس گرفت و مرا به بازدید از نمایشگاه کودکان درد که یک هفته ای است در موزه ساختمان صلح جمعیت هلال احمر برپا است، دعوت کرد.
تقاطع نیایش و خیابان حضرت ولی عصر (عج) از ماشین پیاده می شوم و قدم زنان به سمت ساختمان صلح میروم. شهر کم کم رنگ و بوی انتخابات گرفته و تبلیغات کاندیداهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری شروع شده است. به این فکر می کنم که به چه کسی رای بدهم؟ همه کاندیداها در سخنان خود در خصوص برتری خود نسبت به سایرین نکاتی را می گویند که اگر از حقیقت مطلع باشی، می دانی برخی از این صحبت ها بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد و لزوما صحیح نیست ...
در همین فکرها هستم که به ساختمان صلح می رسم. از حراست سوال می کنم که موزه کجاست؟ راهنماییم می کند.
نمایشگاه خوبی برپا شده است. بازدید برای عموم آزاد است و مردم هم استقبال خوبی کرده اند.
نمایشگاه شامل عکس هایی از کودکان فلسطین اشغالی و غزه است که مورد تهاجم رژیم اشغالگر صهیونیستی واقع شده اند. مگر می شود انسان بود و دلت نلرزد وقتی که می بینی سرباز اسرائیلی چنین بی رحمانه به کودک فلسطینی تجاوز می کند؟ کودکانی معصوم که بدون هیچ جرم و جنایتی قربانی زیاده خواهی رژیم غاصب صهیونیستی و سکوت برخی دولت های عرب و شاید برخی ملت های جهان می شوند.
وقتی که رنگ اضطراب و وحشت را در چشم کودک بی سلاح فلسطینی که مورد هجوم چند سرباز مسلح اسرائیلی واقع شده است می بینی، یاد حرف های محمود احمدی نژاد در اجلاس دوربان می افتی که گفت: « امروز جامعه بشري با نوعي از نژادپرستي مواجه است كه زشتي ناشي از آن حيثيت انسان را در آغاز هزاره سوم به طور كلي مخدوش كرده و جامعه جهاني را شرمنده ساخته است. صهيونيسم جهاني مظهر تمام عيار نژادپرستي است و …».
به راستی چگونه ممکن است که کسی این همه جنایت صهیونیزم جهان خوار را در غزه و فلسیطین اشغالی ببیند و سکوت کند؟ مگر نه اینکه بنی آدم اعضای یکدیگرند؟ پس چگونه است که در حالی که دنیا به سمت بیداری حرکت می کند، و رئیس جمهور کشور عزیزمان در میان بسیاری از ملت های جهان عنوان قهرمان مبارزه با نژاد پرستی را به خود اختصاص داده است، برخی به جای حمایت از او به تخریب دستاوردهای دولت نهم می پردازند؟
هیچ گاه فراموش نمی کنم اتفاقی را که سال گذشته برایم رخ داد. آن روزها دبیر اجرایی نخستین جشنواره بین المللی آخرین منجی بودم. روزی همکارانم در دبیرخانه از ارسال مقاله ای توسط یکی از آسیب دیدگان حادثه 11 سپتامبر خبر دادند که در آن ضمن ارائه طرح صلح جهانی، به جنایات رژیم اشغالگر صهیونیستی اشاره شده بود و نویسنده « مایکل سنت جان» در آن یادآور شده بود که بر اساس آموزه های ادیان آسمانی همان طور که رئیس جمهور شما « محمود احمدی نژاد » در سخنرانی های خویش عنوان می کند به زودی روزی فرا خواهد رسید که اسرائیل از روی نقشه جهان حذف خواهد شد.
او در این مقاله که هنوز هم از طریق نشانی اینترنتی
http://www.show-the-house.com قابل بازیابی است، مدعی شده بود که تحقیقات وی بیانگر آن است که صهونیست ها در نیویورک بودجه عظیمی را به مقابله با تفکرات احمدی نژاد اختصاص داده اند، چرا که امروز رئیس جمهور ایران را فردی می دانند که باعث روشنگری جهانی شده و مسیر را برای نجات ملت های جهان هموار ساخته است.
به خودم می آیم ... هنوز دارم در نمایشگاه کودک درد قدم میزنم. دوباره چشمم به کودک فلسطینی می افتد و از خودم می پرسم: « هنوز هم نمیدانی به چه کسی رای بدهی؟»
یاد بیانات امام خمینی (ره) می افتم که فرمود: « الان عالم پر از ظلم است. شما يك نقطه هستيد در عالم. عالم پر از ظلم است، ما اگر بتوانيم جلوي ظلم را بگيريم، بايد بگيريم. تكليفمان است. ضرورت اسلام و قرآن، تكليف ما كرده است ...» (صحيفه نور، ج 20، ص 198ـ199).
... این بار جواب سوالم را پیدا کرده ام و می دانم به چه کسی رای دهم؟ رئیس جمهوری به رنگ هلال!
اشتراك در خبر نامه
