|
 1- استاد حسن زاده آملي درباره واژه "يوم" در قرآن مانند كل "يوم هو في الشأن" و نيز "لمن الملك اليوم لله الواحد القهار" ، به اين معنا اشاره دارند كه "يوم" به معناي ظهور و تجلي است. هر "يوم" به معناي تجلي اختصاصي و كاري مهم و اساسي است.
2- رفتار سياسي ملت ايران طي دويست سال اخير از يك الگوي ثابت پيروي نموده است. بررسي دقيق تحولات تاريخ 200 ساله ايران نشان ميدهد كه تحولات سياسي در ايران از الگوي تضاد ميان وابسته گرايي و استقلال خواهي پيروي مي كند. تاريخ 200 سال اخير ايران تاريخ تماس و چالش ايران با نظام سرمايه داري جهاني است. مهمترين ويژگي نظام سرمايه داري كه همه صاحبنظران بر آن اشتراك نظر دارند يكپارچه سازي و ادغام ملتها براي گسترش بازارهاي مصرف است كه از آن به عنوان جهاني شدن يا جهاني سازي ياد مي شود. طي فرايند جهاني شدن ، يا به زعم برخي پژوهشگران پروژه جهاني سازي ، نهادهايي مانند سازمان ملل ، شوراي امنيت ، بانك جهاني ، صندوق بين المللي پول و WTO فشار عطيمي بر ساختار سياسي و اقتصادي كشورها وارد مي آورند تا زمينه ادغام و هضم آنان در نظام بين المللي با سيادت امريكا و غرب فراهم آمده و به بيان شهيد مرتضي آويني شهروندان مطيعي براي دهكده جهاني شوند. هرچند كه با ظهور فناوري هاي نوين ارتباطي روند جهاني شدن و ادغام در نظام جهاني شتابي زايدالوصف يافته است اما عمر اين فرايند را بايد به اندازه عمر نظام سرمايه داري تخمين زد . به زعم متفكراني چون والرشتاين نظام سرمايه داري اگر در روند جهاني شدن توفيق نيابد دچار فروپاشي مي شود .
موقعيت ژئوپوليتيك ايران باعث شده است كه ايران همواره مورد توجه نظام سرمايه داري باشد و طي 200 سال اخير رقابت سنگيني ميان اقطاب نظام سرمايه داري بر سر سلطه بر ايران شكل گيرد. ابتدا دستيابي به آبهاي آزاد از طريق ايران هدف روسها و حفاظت از مستعمرات شبه قاره هند براي بريتانيا اهداف اصلي براي رقابت قدرتها بر سر ايران را شكل ميداد كه كشف منابع نفت و گاز موضوع رقابت قدرتها را پيچيده تر ساخت. فشار جهاني شدن و طمع قدرتها بر ايران باعث شد تا طي 200 سال اخير در ايران قشري خاص شكل گيرد كه به لحاظ نظري و نيز به دليل منافع خاص ، پروژه ادغام ايران در نظام جهاني را پي گيري نمايد كه آنان را بايد وابسته گرايان خواند.در مقابل اين گروه آحاد ملت قرار دارند كه با پافشاري بر هويت ملي و اصل استقلال با وابسته گرايي مقابله مي كنند.تاريخ معاصر ايران عرصه كشاكش اين دو نيرو است.حاضران در اين ميدان از يك سو اقليتي است كه با تكيه بر حمايت خارجي تلاش دارد تا با ارائه الگوي توسعه برونزا ، ايران را به عنوان بخشي از اندام نظام بين المللي استحاله نمايد و از سوي ديگر اكثريت ملت كه با پافشاري بر الگوي درونزاي رشد و توسعه ، در برابر ادغام و هضم شدن در نظام جهاني مقاومت مي نمايند.بر اين مبنا اصلي ترين شكاف و تضاد موجود در جامعه ايران تضاد وابسته گرايي با استقلال خواهي است كه ميتوان در تمام تحولات دويست سال اخير آن را رصد نمود.
امام خميني(ره) 22 بهمن 57 ، روز پيروزي انقلاب اسلامي ملت ايران را يوم الله ناميدند. 270 روز پس از اين روز ، 13 آبان 58 و زمان تسخير سفارت امريكا در تهران فرا رسيد. امام خميني(ره) اين روز را نيز "يوم الله" و "انقلاب دوم" كه انقلابي بزرگتر از "انقلاب اول" بود ناميدند.
22 بهمن 57 و 13 آبان 58 در يك نقطه اشتراك دارند و آن "دغدغه ملت براي دفاع از استقلال" كه در قالب مخالفت ملي با نفوذ اجانب و بيگانگان دراركان اداره كشور متجلي شد.
ملت ايران در 22 بهمن 57 شعار نخست خود را "استقلال" انتخاب كرد. ملت با اين شعار اعتراض خود را در برابر وابستگي محمدرضا پهلوي به دولتهاي غربي آشكارا فريادزد و طومار سلطنت وي را در هم پيچيد.هر چند در 22 بهمن 57 ، حكمرانان سلطنتي به عنوان "پايگاه داخلي غرب" از صحنه مديريت كشور حذف شدند اما سفارت امريكا در تهران به عنوان ستاد فرماندهي و هدايت ضدانقلاب و پايگاه اصلي غرب در ايران همچنان فعال بود و تلاش مي كرد تا با جريان سازي هاي آشكار و پنهان ، حاكميت غربگرايان و سازشكاران با غرب را در اركان اداري كشور حفظ و تثبيت نمايد.
اينكه امام خميني (ره) 13 آبان 58 را "انقلاب دوم" و انقلابي بزرگتر از انقلاب 22 بهمن 57 مي خوانند ، در اين معنا ريشه دارد كه در بهمن 57 ، سلطنت پهلوي به عنوان يكي از پايگاههاي داخلي غرب در ايران منهدم گرديد اما در 13 آبان 58، ستاد اصلي فرماندهي امريكا در تهران كه غربگرايان و هواداران امريكا در تهران را ساماندهي مي كرد، برچيده شد.
3- اگر تاكيد بر استقلال گرايي را به عنوان مبناي نامگذاري 13 آبان به "انقلاب دوم " بپذيريم ، ترديدي نبايد كرد كه خيزش ملي ايرانيان در 9 دي 88 را نيز بايد "انقلاب سوم" خواند.
حوادثي كه از فرداي انتخابات 22 خرداد 88 عرصه سياسي ايران را در هم نورديد، شديدترين درگيري ثبت شده در تاريخ معاصر ايران ميان دوجبهه وابسته گرايي و استقلال خواهي بود .در يك سوي اين آوردگاه نبرد، جريان فتنه به عنوان پايگاه داخلي غرب و نماينده تابلودار جريان وابسته گرايي قرار داشت و در سوي ديگر آن آحاد ملت ايران با هدايت داهيانه رهبر معظم و مجاهد انقلاب اسلامي صف آرايي نمودند.
از 23 خرداد 88 ، وابسته گرايان با اسم رمز "تقلب" ، عمليات وسيع تخريب و براندازي نظام جمهوري اسلامي را با هدف بازتوليد يك نظام سياسي وابسته به غرب آغازكردند و پس از تهاجم به همه نمادهاي استقلال خواهي ايران ، از امام تا شهدا و از ولايت فقيه تا جمهوريت نظام تا آنجا پيش رفتند كه حتي هتك حرمت امام حسين(ع) به عنوان نماد ذلت ناپذيري و مقاومت را در دستور كارشان قرار دادند.
مجموعه كنش براندازانه و هتاكانه جريان وابسته گرا كه اوج آن در عاشوراي حسيني به نمايش درآمد ، كاسه صبر ملت ايران را لبريز كرد. ملت ايران كه "استقلال" ، "ولايت فقيه" ، "امام و رهبري" و "عاشورا" را در زمره نواميس خود مي انگارد، در 9 دي 88 ، لباس رزم بر تن كرد و شهرهاي ايران را به تسخير خود درآورد.
خيزش ملي 9 دي 88 ، طومار جريان وابسته گرايي بازتوليد شده در سالهاي پس از انقلاب را در هم پيچيد. وابسته گراياني كه آمده بودند در گام نخست دولت ملي و استقلال گراي دكتر احمدي نژاد را ساقط كرده و در گام بعدي جام زهر وابسته گرايي را به كام رهبري نظام بچشانند ، چنان ضربه اي از خيزش ملي 9 دي دريافت كردند كه مشابه آن را جز در 22 بهمن 57 و 13 آبان 58 نمي توان رصد نمود.
همانطور كه ضربه 13 آبان 58 حداقل يك دهه فضاي تنفس و حيات را از وابسته گرايان دريغ نمود ، پيش بيني مي شود كه ضربه 9 دي 88 نيز حداقل به مدت يك دهه ، اثرگذاري جريان وابسته گرا در عرصه هاي حكومتي ايران را به تعويق بيندازد.اين فرصت تاريخي مي تواند براي گسترش و تعميق آرمانهاي انقلاب و تحكيم پايه هاي جمهوري اسلامي ، فرصتي مغتنم باشد و در برنامه ريزي هاي كلان كشور مورد توجه و اهتمام قرار گيرد.
فرصت "انقلاب سوم" را از دست ندهيم.
نویسنده: دكتر عبدالرضا داوري
|
اشتراك در خبر نامه
