اصولگرا: با نزدیک شدن به 12 اسفندماه، روز برگزاری نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، کشور به تدریج در حال ورود به فضای رقابت های انتخاباتی است. با رونق بازار رقابت و انتخابات، زمینه برای مشارکت حداکثری فراهم آمده و ملت حس و حال حضور در انتخابات را در وجود خود احساس می کند.اما در این میان، عواملی مانع از گرم شدن تنور انتخابات و ترغیب توده های ملت برای حضور در پای صندوق های رأی است که برای برگزاری انتخاباتی پرشور ضروری است که این موانع شناخته شود و برای رفع آن اقدامات لازم صورت گیرد. ضمن آنکه دشمنان ملت و انتخابات نیز بیکار ننشسته و با شناخت این موانع در تلاشند تا آن موانع را تقویت کنند و موجب سرد شدن بازار انتخابات شوند. فتنه گران شکست خورده سال 88 نیز به عنوان ایادی استکبار جهانی با اتخاذ «خط تحریم» همین اهداف را دنبال می کنند.

شناخت این عوامل حداقل سه فایده به همراه خواهد داشت:

1- با شناخت و تفکیک علل عدم مشارکت برای هر یک، راهکار و درمان مناسب را توصیه کرد.

2- با رفع آن می توان امکان تحقق مشارکت حداکثری را فراهم آورد و بر اقتدار و اعتبار نظامی اسلامی افزود.

3- با طیف بندی علل عدم مشارکت مانع بهره برداری دشمنان شد. چراکه دشمن معمولاً با مصادره به مطلوب میزان عدم مشارکت، مدعی است که همه آنها که پای صندوق های رأی حاضر نشده اند، از مخالفان نظامند! این در حالی است که افراد معمولاً به علل متعددی رفتار مشابهی را از خود نشان می دهند که با دقت نظر می توان آنها را واکاوی کرد. در انتخابات نیز علل متعددی منجر می شود که بخشی از جامعه در پای صندوق رأی حاضر نشوند. رهبر معظم انقلاب اسلامی با نکته سنجی تمام در جمع دانشجویان به واکاوی این مسئله پرداخته، چنین اشاره می کنند:«نه اینکه اگر عده زیادی شرکت نکردند، اینها به نظام «نه» گفته اند؛ به هیچ وجه این طوری نیست. آنهایی که به خاطر «نه» گفتن به نظام نمی آیند، درصد خیلی کمی اند. یک عده به خاطر بی حالی نمی آیند؛ یک عده به خاطر بی حوصلگی نمی آیند؛ یک عده روز جمعه کار دیگری دارند و نمی آیند؛ این ها را شما راه بیندازید. والا کسانی که معتقد به نظام و قانون اساسی نیستند و دلشان برای بیگانگان و نفوذ آنها پر می زند و منتظر آمدن بیگانگان هستند، درصد بسیار کمی اند.»(5/3/84)

برای شناخت این موانع بد نیست تا برای این سوال که «چرا یک شهروند در روز انتخابات به پای صندوق رأی حاضر نمی شود؟» پاسخی درخور بیابیم. در پاسخ به این سوال می توان گفت که در مجموع سه دسته علت برای عدم حضور افراد در پای صندوق های رأی می توان در نظر گرفت، که توجه به آنها می تواند رمز عبور از موانع مشارکت حداکثری باشد. این عوامل را می توان به ترتیب چنین برشمرد: 1- ناآگاهی، 2- بی اعتمادی، 3- نارضایتی.

1- آگاه سازی

اولین مانعی که موجب می شود تا فرد با بی حوصلگی و تنبلی از حضور در پای صندوق رأی طفره رود، ناآگاهی است. بخشی از افراد جامعه آنقدر از جایگاه اجتماعی خود بی اطلاعند که نمی دانند تأمین بخش قابل توجهی از حقوق خود با مشارکت در امور سیاسی از جمله انتخابات حاصل می شود. گاه فرد، اطلاعاتی نیز از این جایگاه دارد، ولی این آگاهی تا بدان حد نیست که فرد را به اقدام وادار کند. به هر حال آنچه مهم است آن است که راه مساعدت برای حضور چنین افرادی در پای صندوق رأی «آگاه سازی» است. شرح اهمیت جایگاه مجلس شورای اسلامی در نظام تصمیم گیری کشور، شرح اهمیت حضور و مشارکت حداکثری در پای صندوق های رأی، شرح میزان تأثیرگذاری رأی تک تک افراد در انتخابات مجلس و اینکه گاه یک رأی می تواند سرنوشت انتخاباتی را دگرگون سازد، شرح ابعاد شرعی ضرورت حضور در انتخابات، شرح وضعیت حساس کشور در مواجهه با استکبار جهانی در آستانه انتخابات مجلس و نقشی که مشارکت حداکثری می تواند در شکست نقشه های شوم دشمن داشته باشد، تبیین نقش مشارکت حداکثری در افزایش مشروعیت و اقتدار جمهوری اسلامی، بخشی از آگاهی هایی است که می تواند در این زمینه سودمند باشد.وظیفه اصلی آگاه سازی در این زمینه بر عهده اصحاب رسانه است که در رأس آن صاحبان منبر و تریبون، مطبوعات، سایت های خبری و رسانه ملی قرار دارند، که انتظار می رود با انجام وظیفه قانونی خود در این زمینه ثمربخش باشند.

2- اعتمادسازی

دسته دیگری از افراد جامعه کسانی هستند که نسبت به اهمیت مشارکت سیاسی و حضور در انتخابات آگاهند، اما به دلیل «بی اعتمادی» حاضر نیستند در رأی گیری شرکت کنند. منشأ این بی اعتمادی را می توان در تجربیات تلخ فردی، برخی حوادث در انتخابات گذشته و القائات و شبه افکنی های دشمنان نظام اسلامی دانست که ذهن افراد را تحت تأثیر قرار می دهند و اراده آنان برای حضور در انتخابات را سست می کنند.تلاش های رسانه های دشمنان انقلاب اسلامی در قالب طرح ادعای تقلب، رقابتی نبودن، نمایشی بودن، فرمایشی بودن، مهندسی شده بودن آرا و ... از جمله ترفندهایی است که اذهان عمومی را نشانه رفته است. اوج این سناریوی تبلیغاتی را می توان در قالب کودتای مخملین سال 88 مشاهده کرد که چطور «ادعای تقلب» به «رمز آشوب» فتنه گران مبدل گردید.

راه مقابله با این معضل، اعتماد سازی است. اعتماد سازی هم از طریق ارائه پاسخ های اقناعی و مستدل حاصل می آید که این امر بر عهده رسانه های عمومی و تریبون های مختلف است و هم اینکه در اعتماد سازی گروه های مرجع و تأثیرگذار و ذی نفوذ در میان توده های ملت از جایگاه ویژه ای برخوردارند، چراکه در اغلب مواقع فرد بی اعتماد از این گروه های مرجع حرف شنوی دارد.ضمن آنکه برای اعتمادسازی نهادهای قانونی متولی برگزاری انتخابات نیز باید ضمن شفاف سازی و پاسخ گویی به شبهات احتمالی مطروحه، با حساسیت کامل از هر اقدامی که به ترویج شایعات کمک می رساند، پرهیز کنند.

3- جلب رضایت

بخش دیگری از کسانی که در روز انتخابات به پای صندوق های رأی نمی آیند، آنهایی نیستند که بی اطلاع بوده و یا تحت تأثیر القائات بی اعتماد شده باشند. بلکه کسانی هستند که به دلیل مشکلات متنوع اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی که وجود بخشی از آن طبیعی و بخشی دیگر به دلیل سوء مدیریت هاست، حاضر نیستند که به پای صندوق های رأی روند. فشارهای اقتصادی، بوروکراسی تنبل و اذیت کننده ادارات، وجود بیکاری و معضلاتی اینچنینی آنان را در صف عدم رأی دهندگان قرار داده است.برای کسب رضایت این افراد و رفع کدورت های ایجاد شده، بیش از هر کس، مسئولان و دستگاه های اجرایی وظیفه دارند که با اصلاح رفتار و ارائه پاسخ و عذرخواهی از سوء مدیریت ها و تلاش برای جبران کاستی ها برای کسب رضایت تلاش کنند. ضمن آنکه معتمدان ملت و کارشناسان متخصص نیز وظیفه دارند تا با توجیه این بخش از جامعه، این مهم را برای افراد جا بیندازند که اتفاقاً راه حل صحیح حل معضلات موجود، مشارکت سیاسی و تلاش برای انتخاب کاندیدای اصلح و کنار گذاشتن ناکارآمدان است، نه قهر با صندوق های رأی!

دقت در کالبدشکافی فوق به خوبی نشان می دهد که هر سه طیفی که به دلایل مطروحه ممکن است در پای صندوق های رأی حاضر نشوند، جزو همین ملت و از معتقدان و هواداران نظام اسلامی هستند که البته عواملی ثانوی ممکن است مانع حضور ایشان در پای صندوق های رأی شود.البته اقلیتی نیز ممکن است یافت شود که با اصل نظام اسلامی مخالف بوده و در صف معاندان نظام قرار می گیرند. کسانی که آمال و آرزوهای خود را در وابستگی به استکبار جهانی و شکل گیری نظام های سیاسی سکولار غربی دنبال می کنند که هر نوع تلاش برای همراه سازی آنها جز صرف هزینه، نتیجه ای به همراه نخواهد داشت.